Op initiatief van Studio Start en met medewerking van AIR Antwerpen en Extra City Kunsthal Antwerpen krijgen onder de noemer STRT Kit de vijf jonge kunstenaars Karolien Chromiak, Jane Coppin, Elise Eeraerts, Daan Gielis en Lore Van Roelen een jaar lang ondersteuning op artistiek, financieel en administratief vlak. H ART spreekt in de loop van 2015 met alle vijf de kunstenaars om u in hun oeuvre te introduceren.

Lore Van Roelen

‘IK KIES ER BEWUST VOOR OM MET BESTAANDE OBJECTEN TE WERKEN’

Met haar 22 jaar is Lore Van Roelen de jongste van de vijf STRT-Kit-kunstenaars. De enige ook die nog studeert aan het Sint Lucas in Antwerpen. Door haar deelname aan STRT Kit heeft Van Roelen ervoor gekozen om haar master in twee jaar op te splitsen vertelt ze, “omdat ik iets nieuws nodig had. Ik zat al drie jaar op Sint Lucas en had nood aan andere feedback en ook aan een grotere ruimte dan wat we daar beschikbaar hadden.” Dat laatste heeft vooral te maken met de objecten die Van Roelen verzamelt en die de kern van haar oeuvre vormen: in allerlei soorten kleuren en maten hangen liggen of staan ze rond haar in haar atelier.

Anne-Marie POELS

 

 

 

 

Allerlei metalen objecten bijvoorbeeld, met een rastervorm of een heleboel tv’s op een hoop of allemaal verticale objecten die gegroepeerd staan, zoals de staander van een lamp en een statief. “Ik verzamel ze omwille van hun verleidelijke kleur of aantrekkelijke vorm. Het zijn allemaal prefab voorwerpen, gemaakt vanuit commercieel oogpunt, met een vorm die moet verleiden.” Door de vormen uit hun vertrouwde omgeving te halen en te herpositioneren stelt Van Roelen de dagelijkse functionaliteit ervan in vraag en geeft ze er een andere waarde aan.”Ik verwerk ze in nieuwe formats, geef ze een nieuwe identiteit.” Ze doet dat in de vorm van objecten en installaties, waarin ze de voorwerpen gebruikt, of performances – al spreekt ze zelf liever van acties – waarin ze de voorwerpen gebruikt.

 

 

Van Roelen geeft er voorbeelden van, terwijl ze door haar portfolio scrollt. ‘Kooi’ (2013) was letterlijk een soort van houten kooi die ze als format rond haar verzameling gebruiksvoorwerpen maakte om er een geheel mee te vormen. Daar borduurt ‘Moving collection’ (voorheen ‘Kar’, 2014) op voort, zo lijkt. “ik heb verschillende verzameling van objecten, die rekjes bijvoorbeeld, of staande objecten, voor mij zijn dat families. In de ‘Moving collection’ sitten ook allemaal objecten die ik bij elkaar vind horen; Eerst was ik er allemaal composities mee aan het maken, maar dat was voor mij nog niet de juiste uitkomst.” Nadien bracht ze ze samen in wat ze zelf een transporteerbaar museum noemt. “Elk object heeft zijn eigen plaatsing en eerst dacht ik nog ‘moeten ze erin of eruit’, maar ze moeten ring. Ik haal ze er ook niet uit. De sculptuur kan in een ruimte staan, maar heeft ook wielen, dus je kan er ook mee op straat gaan rijden.”

 

In ‘Lore wandelt’ (2014) werden de voorwerpen dan weer rondgedragen in het Middelheimmuseum: ‘Het is een werk waarin ik het museum bevraag. Het staat daar vol met bronzen sculpturen, die we algemeen als maat voor 3D-beelden beschouwen. Ik heb telkens een eigen prefab sculptuur naast zo’n bronzen sculptuur geplaatst om de vraag op te werpen ‘wat is een sculptuur? Mijn prefab sculptuur of is het het bronzen werk ernaast?”

 

 

KOFFIEMAATLEPELS

 

Ze is er, vertelt ze, niet bewust mee bezig, die beweging in haar werk zoals in de wandeling of het museum op wielen, maar merkt – haar oeuvre overziend – wel dat het een gegeven is dat vaker terugkomt. “Bij Moving collection’ creëren de wielen de mogelijkheid om de objecten naar een andere plek te rijden waardoor ze een anderen waarden krijgen. Ik deed de actie in Borgerhout, maar die zou anders geïnterpreteerd worden met een andere waarde als gevolg, dan als ik ermee op straat zou gaan op het Zuid. Ik vind het trouwens interessant om er mee over straat te wandelen en te zien wat er gebeurt.”

 

Ook in ‘Tractroband’ (2014), een sculptuur van een met bladgoud belegde tractorband, zit beweging, maar dat was niet het uitgangspunt waarmee Van Roelen het werk maakte; ‘Mensen zien het goud en associëren dat meteen met iets belangrijk, iets wat veel geld waard is, maar feitelijk gaat het om een banale tractoband, waar normaal gezien niemand naar kijkt. Dit werk gaat opnieuw over de waarde die we aan gebruiksvoorwerpen toekennen en hoe ik die verander door de context te veranderen.”

 

Net als in ‘Moving collction’ is ook ‘Spoon box’ (2014) een verzameling die Van Roelen in de loop van de jaren bijeen spaarde. het betreft een aktenkoffer vol vergelijkbare koffiemaatlepels, in alle mogelijke kleuren, waarvoor ze een speciaal vitrinekastje maakte: “Ze refereren voor mij heel hard aan prefab spullen die speciaal gemaakt zijn voor commerciële doeleinden. Waarom bestaan ze immers in al die verschillende kleuren? Waarom in verschillende soorten plastiek? Ik bevraag het aspect van overdaad. Die koffer verwijst naar de verkopers die vroeger met hun koffers vol spullen langs de deur kwamen.”


CONSUMPTIE

 

Of ze met haar werk dan kritiek wil leveren op ons consumptiegedrag? Het zit er zeker in, vertelt ze, zonder dat het daarom haar uitgangspunt is: “het gaat over consumptiegoederen en ik kies er ook bewust voor om met bestaande objecten te werken, eerder dan zelf nieuwe objecten te creëren.” Een kritische blik naar wat er in de maatschappij gebeurt, duikt trouwens heel subtiel ook op in ander werk: zo bleek ‘Pistool’ (2015), een sculptuur van een pistool in een lichtbox die ze toonde in STT Kit #1, net t e zijn geconcipieerd op het moment van de terroristische aanslag op Charlie Hebdo en deed ze op een residentie in Beirut onlangs een actie met een vacuüm getrokken handvat van een zwaard – het enige stuk afval dat ze op straat kon ontdekken. Toch is Van Roelen in de eerste plaats aangetrokken tot haar objecten omwille va hun kleur, vorm en materiaal en wil ze er als beeldhouwer mee aan de slag. In een project in Frankrijk eerder dit jaar nam het werk van Van Roelen een totaal nieuwe wending. “Het was een fabriek, ik denk van boxen, op een groot terrein met allemaal loodsen waar heel veel materiaal lag. Ik verzamelde dat allemaal in een huisje en dacht daar eerst niets mee te doen. Maar later heb ik daar een compositie mee gemaakt.

 

‘Ik deed de actie in Borgerhout, maar die zou anders geïnterpreteerd worden met een andere waarde als gevolg, dan als ik ermee op straat zou gaan op het Zuid’

De objecten communiceerden met elkaar, stonden soms op zichzelf. Normaal verwerkt ik gebruiksvoorwerpen met extra materialen (plexi, metaal, hout …) in formats om het gebruiksvoorwerp te upgraden, maar daar was niks aanwezig. Het was een hele uitdaging voor mij om te zien of de objecten op zich ook werkten. Ik vroeg mezelf voortdurend af: is het wel voldoende, voor het publiek, voor mezelf, om kunst te zijn? Er zijn sinds dat project en sinds Beurt andere vragen naar boven gekomen: wanneer is een werk af? en zijn er met mijn  werk geen andere formats mogelijk dan de installaties, sculpturen en acties – composities bijvoorbeeld? Die zoektocht wil ik nu verder zetten.”

 


Werk van Lore Van Roelen is in het najaar te zien in de afsluitende tentoonstelling van STRT Kit in Extra City Kunsthal Antwerpen.
De portfolio van Van Roelen staat op https://issuu.com/lorevanroelen/docs/lore_van_roelen_-_portfolio_
Kunstenaars onder de 30 jaar kunnen zich nu inschrijven voor de 2de editie van STRT Kit. Meer info over de open call via www.studiostart.be

 

< Terug